Jaargang 7 • Verschijnt tweewekelijks • Losse nummers € 4

De Jordaan en China delen een probleem

door | mei 14, 2024

Dit stukje begint een beetje kneuterig, maar ik ben van plan om te eindigen met een beschouwing op mondiaal niveau. Wij, mijn vrouw en ik, hebben twee honden, een labrador en een yorkshire, en die hebben ons een strak wandelschema opgelegd. Iedere vier uur willen ze naar buiten om steeds, aangelijnd, dezelfde wandeling te doen. “Heb je zakjes bij je?” is de vaste vraag die we elkaar stellen voor we op weg gaan, want hondenbezitters worden in de buurt waar wij wonen, de Jordaan, geacht de excrementen van hun dieren mede te nemen naar huis of onderweg weg te frommelen in andermans op de stoep klaargezette afval. Voor plasjes geldt een ontheffing, die mogen tegen paaltjes en geveltuintjes. (Ik denk: voorlopig nog.)

Het huis waar we wonen is zo gelegen dat we meerdere keren per dag, voor het eerst om half negen ’s morgens en voor ’t laatst om middernacht, een plein oversteken geheten Noordermarkt. Ooit was dat de begraafplaats van de Noorderkerk, maar nu is het een geplaveide vlakte met een paar bomen, een paar afvalbakken, twee schommels en een klimding, plus zitbanken voor ouders die naar hun spelende kinderen willen kijken.

Nu naderen wij de inhoudelijke kern van ons onderwerp, want van de speelwerktuigen wordt namelijk nooit (of exacter: nooit als wij daar langskomen) gebruikgemaakt. Die dingen staan daar maar, wiegen eventueel een beetje in de wind, en nou ja, ze zien er welwillend en gebruiksklaar uit, aan hen ligt het niet. Maar de gemeente Amsterdam voelt zich verantwoordelijk en kan zich hier niet bij neerleggen. Vorig jaar is er inspraak georganiseerd rondom ongebruikte speelplekken, want dit doet zich niet alleen bij ons in de Jordaan voor. Activistisch als wij Jordanezen zijn, hebben wij creatief meegedacht en nu kregen we een folder in de bus met een plaatje van het klimding dat het resultaat zou kunnen worden van onze inspraak, plus een vragenlijst over wat we van het ding vinden.

Geloven wij erin, dat is de vraag. Mijn vrouw en ik hebben een beleefd, bemoedigend positief antwoord gegeven, kort samengevat: de kinderen zouden er zeker op komen spelen als ze er waren. De kinderen. Ze zijn er namelijk niet. Of in zo geringe mate, dat het geen toeval is dat we ze mislopen als we de Noordermarkt oversteken.

Is dit helemaal nieuw voor jullie, gemeente Amsterdam?

In bijna de hele wereld, zo blijkt uit onderzoek van de VN, doet zich een dramatische daling van het geboortecijfer voor. Zo ook in Nederland. Er worden zo weinig kinderen geboren (nauwelijks meer dan één per huwelijk), dat het al heel spoedig onmogelijk zal worden om alle onvermijdelijke vacatures – nette uitdrukking voor sterfgevallen – te compenseren. Kinderen zouden heus wel willen schommelen als ze er waren, de kinderen. En hier bent u, gemeente, deelgenoot van een mondiaal probleem. Want in een groot deel van de wereld, Japan, China (oh, wat een spijt van de eenkinddoctrine) maar ook dichterbij, bijvoorbeeld in Italië, heel Scandinavië, ongeveer de hele wereld met uitzondering van Afrika ten zuiden van de Sahara, worden te weinig kinderen geboren.

Oorzaken: volgens onderzoek in de Verenigde Staten is het voornemen van ouders om het bij één kind te laten iets dat in een relatie langzaam groeit. Verliefd en verloofd wil men nog een traditionele familiefoto met twee of drie kinderen, maar daar komt men van terug. Waarom? Duizend redenen die klinken als uitvluchten. Vind ik, vader van drie. In sommige landen wordt de zaak vooral microbiologisch benaderd en constateert men lui sperma. Klinkt als onwil, maar weinig aan te doen. En wat betreft de kinderen die er in de Jordaan – al is het in geringere aantallen – natuurlijk wel zijn, die bevredigen hun behoefte aan spelspanning door te gamen. En een oplossing zou dus moeten komen uit een intelligente verbinding van het zeer oude met het splinternieuwe. Maar dat wist u natuurlijk al, u heeft die puzzel alleen nog niet opgelost. 

PROEFABONNEMENT
4 NUMMERS VOOR € 14